تجويزدارو در اطفال

زمانيكه براي بچه ها دوز دارو محاسبه ميشود ، از فرمول بالغين نبايد استفاده كرد . در بچه ها بايد فرمول mg/kg   يا ميزان سطح بدن استفاده كرد  ( mg/m2   ) .
در فواصل متناوب بايد دوز دارو همزمان با رشد و تكامل بچه مجددا” تنظيم شود . اگر چه ميزان سطح بدن استاندارد مناسبي براي بالغين است ولي بهترست كه از متد محاسبه وزن بدن در نوزادان استفاده شود . هيچوقت دوز دارو در بچه ها از دوز بالغين نبايد بيشتر شود ، مگر در موارد استثنائي مثل مصرف تئوفيلين . از مادر بايد شرح حال كاملي در مورد تاريخچه مصرف دارو در دوران حاملگي گرفته شود ، يعني داروها ، ويتامين ها ، گياهان و ساير موادي كه مادر مصرف كرده است بايد مشخص شود . داروهائيكه وارد شير مادر ميشوند نيز ميتوانند روي نوزاد اثر بگذارند . بطور مثال اگر براي مادر سولفوناميد تجويز شود ، ايندارو در شير وارد شده و در نوزاديكه تغذيه ميشود ايجاد كرن ايكتروس (  KERNICTERUS  ) مينمايد . ايزونيازيد بمقاديري زياد در شير مادر وارد شده وبخاطر اينكه ايندارو توسط كبد متابوليزه ميشود ، كبد تكامل نيافته نوزاد نمي تواند مكانيسم آنزيمي لازمه را بكار انداخته و در نتيجه ايندارو برايش مسموميت CNS ايجاد ميكند
داروي خوراكي:
در هنگام تجويز داروهاي خوراكي براي بچه ها ، مسايل زير را بايد در نظر داشت .
اگر بيمار يك بچه با سن بسيار كم است هميشه بايد دارو بشكل مايع باشد . بهترست براي دقت بيشتر ، حجم دارو با سرنگ محاسبه شود . سر بچه را بايد بالا گرفت تا دارو را آسپيره نكند .گاهي دارو را با پستانك هم ميتوان به بچه داد . اگر بچه كمي بزرگتر است ،‌ميتوان برايش مسئله را توضيح داد . دارو را هيچگاه با غذا نبايد مخلوط كرد و اسم شيريني و آب نبات روي آن نبايد گذاشت ، حتي اگر آن دارو طعم خوبي داشته باشد .سعي كنيد از ظرف مدرج دارو استفاده كرده و از قاشق استفاده نكنيد .
تزريق عضلاني:
زمانيكه دارو را نتوان از راه ديگري تجويز كرد ، راه عضلاني را ميتوان انتخاب كرد . عضله سطح جانبي ران  مناسب ترين محل براي تزريق عضلاني در بچه هاي زير 2 سال است . در بچه هاي بزرگتر از 2 سال از عضله گلوتئوس نيز مي شود استفاده كرد . برحسب سن بيمار ، اندازه سوزن انتخاب ميشود . اندازه عضله و حجم آن و وضع تغذيه بچه را نيز بايد در نظر داشت .
تزريق وريدي:
در بچه ها از يكي از رگهاي محيطي يا پوست سر در ناحيه گيجگاه ميتوان استفاده كرد . رگهاي پوست سر بدليل اينكه سوزن بعد از تزريق جابجا نمي شود محل بهتري است ولي بايد موهاي بچه را تراشيد و بعلت شكل ناخوشايند تزريق و بي موشدن بچه ،‌معمولا” از اين راه بطور روتين استفاده نمي شود . دستها و پاها محل هاي خوبي براي تزريق وريدي هستند ولي بعلت تمايل بيمار براي حركت دادن آنها بايد دقت كرد تا سوزن از جاي خود خارج نسود . بچه هاي كوچك و بچه هائيكه بخصوص دچار بيماريهاي قلبي ريوي هستند به افزايش حجم خون بسيار حساس هستند و مرتبا” بايد از نظر حجم دريافتي بررسي شوند